Mildred

Jong geleerd, is oud gedaan, en goed voorbeeld doet goed volgen. Twee van die gevestigde gezegdes, die o zo waar zijn.

Als je dan ziet, dat een moeder met een kindje voorop de fiets en een ukkie op een eigen fietsje ernaast, op de fietststrook fietst, afstapt bij de zebra, wacht tot het verkeer stopt en lopend oversteekt, denk je “goed zo”. Dat ze vervolgens aan de overkant, op de stoep, weer opstapt en met de kleine in haar kielzog over het trottoir verder fietst, doet alle goede gedachten meteen weer verdwijnen.

Of die vader, die met een kleine achterop door het voetgangersgebied fietst. Mijn opmerking dat het hier geen fietspad is, wordt beantwoord met “bemoei je met je eigen zaken”. Goed gedaan, pa!

En dan dat gezin, dat op zondag wil varen. Twee ouders, twee jonge kinderen. Ze rijden met de auto over het fietspad, parkeren de auto op een groenstrook naast het voetpad, vernielen de oeverplanten door de boot over een zeil te water te laten, op een plaats die daarvoor niet bestemd is, en antwoorden op de opmerking dat ze een trits overtredingen begaan, met “wat weet jij daar van”. Tja, regels zijn voor andere mensen, zullen de koters geleerd hebben.

Maar wat moet een kind nou met “ga jij maar op de stoep fietsen”, door een moeder met boodschappen, die de kleine slingeraar op zijn peuterfietsje kennelijk buiten de het echte verkeer wil houden.

Wel leuk was de kleine die bij de vleeswaren afdeling van de supermarkt een plakje worst kreeg.
Moeder: “wat zeg je dan”;  kind: “mag ik er nog één?”

Ben je betoeterd? Ik wel.

Dat wil zeggen: ik word betoeterd. Voor mijn woning is een rotonde, een fietspad met -oversteek en een voetpad, tevens populair honden-uitlaat-stuk. Het komt regelmatig voor dat automobilisten een bekende zien lopen/ fietsen, en, opdat zij niet achteraf het verwijt krijgen “zag je me niet”, op de claxon drukken. Het is nooit voor mij, maar onwillekeurig kijk je wel elke keer.

‘s Zomers komen er ook nog de vaar-recreanten bij, die denken dat het helpt als ze de scheepstoeter ingedrukt houden, wanneer ze even moeten wachten omdat de brug niet op hun nadering open gaat. Stressen hoor, zo’n vaarvakantie.

Zag ik toch laatst een man met zo’n karretje achter de fiets voor een kind. En dat zat er ook in. ‘t Had een prachtig zicht rondom, want het aanhang-dingetje was rondom en bovenop geheel van een plastic kap voorzien.

Maar het was 28 graden en heel erg zonnig.

We zijn best wel stoere mensen.
Als het een paar dagen flink warm is, trekken we van alles uit, of juist aan, en begeven ons in het openbare leven in een outfit die ik nog niet in mijn slaapkamer zou aandurven.
Slaat het weer dan om, dan blijven we zeker nog een dag in die minimale bedekking rondlopen/-fietsen, niet gehinderd door het feit dat het minstens 10 graden kouder is dan de dag ervoor en tijdens buien hooguit nog 15 graden.

Ik vermoed dat hoge temperaturen het deel van het brein waar het fatsoen huist, uitdrogen, en een plotselinge temparatuurdaling het gezond verstand bevriest.

Je hebt dames-fietsen en heren-fietsen.

En ik snap echt niet waarom. 100 jaar geleden, oké, toen hadden de dames lange rokken en werden de stevige frames gesloopt om de fiets voor vrouwen bruikbaar te maken. Zie het leuke artikel op FEM Business.

Maar we leven in 2009. Waarom vinden vrouwen het geen probleem om op een herenfiets te rijden, maar weigert de Nederlandse man om op een damesfiets te stappen. Niet macho genoeg? Als ik zie hoeveel mannen van elke, maar vooral oudere, leeftijd, problemen hebben met het opstappen, en met het snel afstappen in het onrustige verkeer, en dat jongetjes  op fietsen die op de groei zijn gekocht, zich bijna moeten laten vallen om van hun fiets af te komen, wil het er bij mij niet in dat ze zo’n fiets hebben voor hun gemak.
Er wordt ons maar steeds voor gehouden dat we goede schoenen moeten dragen om gezond op te lopen, maar een fiets met een comfortabele, veilige, lage instap voor iedereen, promoten we (nog) niet.

Fietsland Nederland: stel een voorbeeld!

Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen; we bezitten er gemiddeld 2,5.
Statistisch gezien, zou het geen zin hebben fietsen te stelen, want er zijn geen klanten om aan te verkopen. Iedereen heeft er immers al (tenminste) een.
Maar als je nou maar genoeg fietsen jat (zo’n 2000 per dag!), zijn er steeds mensen op zoek naar een vervangend exemplaar dat niet te veel mag kosten, want ze hadden al eens een fiets gekocht.
En zo houdt het systeem zichzelf in stand.