Mildred

Bij alle schoonmaakmiddelen die ik thuis heb, zit een uitgebreide gebruiksaanwijzing, soms zelfs voorzien van enge waarschuwingen, omdat niet alles wat ik in huis heb even milieuvriendelijk is.

Maar op het schoonmaakmiddel voor m’n gebit staat niets. En dat zal dan ook wel de reden zijn dat we het met z’n allen geheel verkeerd gebruiken. U niet? U doet het net zoals ze het op de televisie doen? Da’s nou precies wat ik bedoel.

Waarom gebruikt een mens tandpasta? Vroeger (voor de oorlog, zeg maar) hadden de mensen geen tandpasta. Gebruikten ze zout. En dat was helemaal zo gek nog niet. Zout ontsmet en het schuurt zonder te krassen. Je vergiftigt jezelf er niet mee en als je het per ongeluk doorslikt, krijg je er ook niets van. Onze grootjes wisten best wat ze deden.

Wat moeten we dan met tandpasta? Nou, het is bijvoorbeeld goed voor je tandvlees. Of het versterkt het glazuur en praat nog maar een paar tv-spots na.

En wat doen we dus? We smeren een ongelooflijk grote klodder pasta op de borstel (want zo doen ze dat op de tv ook), en verdunnen het middel driftig door de borstel goed onder de kraan te houden, zodat we met een mond vol schuim voor de spiegel staan. Maar wie zegt dan dat we met schuim moeten poetsen? Vervolgens gebruiken we grote hoeveelheden water om toch vooral het laatste restje tandpasta uit de mond te spoelen. Het effect van dit gebruik moet wel haast alleen een aardige omzet voor de fabrikant zijn.

Waarom niet gewoon de pasta gebruiken? Op een droge borstel goed over gebit en tandvlees masseren, even laten inwerken (doe een plas intussen), luchtigjes spoelen (1 keer is genoeg) en naar bed gaan. Zo kan die tandpasta doen wat ze belooft: je tanden op hun plaats en wit houden.

Maar ja, er zit geen gebruiksaanwijzing bij, dus weet ik veel.

september 1998